Pagina's

donderdag, november 01, 2012

Wat de gek ervoor geeft.

Ik maak kunst. Of Kunst. Dat maakt mij niet uit. Ik heb in ieder geval genoeg werkervaring op het creatieve vlak en om te durven zeggen dat het inmiddels geen amateurkunst meer is. Het is misschien te kleurrijk, of te vrolijk voor je smaak. Je hoeft er niet van te houden. Maar het is wel echt. Echte verf op een echt doek. Met echte uren werk erin. Soms knarsetandend. Puzzelend op de compositie. Soms druk kwastend om het beeld in mijn hoofd op het doek te 'vangen' voordat het zijn energie verliest. Zoekend naar precies de kleuren die ik bedoel. Worstelend met de verf en het penseel om iets tastbaars te maken dat iemand dan weer boven zijn bank kan hangen omdat de kleur zo goed past. Of omdat het vogeltje zo leuk kijkt. Of omdat het haar doet denken aan rode kersjes op een zomerse middag.

Veel mensen reageren enthousiast op mijn schilderijen en regelmatig word ik benaderd door mensen die een werk willen kopen. Soms zelfs met omschrijving aan wie ze het willen geven of waarom ze het zo graag in hun woonkamer willen ophangen. Een persoonlijk verhaal van totaal onbekenden.
Geweldig vind ik dat!
Dat ze er blij van worden, of dat ze iemand anders er blij mee willen maken. Daar word ik dan weer blij van. En daarom verkoop ik mijn originelen graag aan díe enthousiaste mensen.

En vergeleken met prijzen die ik soms in 'wachtkamer-expo's' tegenkom, is mijn werk echt niet duur. 75 euro, 175 euro, 300 misschien. Voor een origineel schilderij. Met liefde gemaakt voor degene die het ooit gaat ophangen.
Maar helaas.
Reacties genoeg maar het komt bijna nooit tot een koop.
Oké, het is natuurlijk geen bedrag dat je zomaar uitgeeft. Daar moet je wel even een nachtje over slapen. Een schilderij is tenslotte geen eerste levensbehoefte en voor wie het niet breed heeft is zo'n bedrag nuttiger te besteden. 
Dat begrijp ik best.

Maar wat ik NIET snap: Die verbaasde blik elke keer zodra mensen horen wat het kost. Een minuut geleden hoorde ik nog de mooiste verhalen over waar het zou komen te hangen, maar ineens probeert men het weg te lachen of van onderwerp te veranderen. Of ik hoor gewoon niets meer. Ineens is het schilderij helemaal niet zo "precies wat we zoeken" meer.

Maar wat zochten ze dan? Waarom loopt het initiële enthousiasme zo vaak uit op een teleurstelling voor zowel mijzelf als de potentiële koper? Daar ben ik zo langzamerhand écht benieuwd naar.

Is het probleem dat mijn werk te LEUK is? Is échte kunst depressief, somber, en onbegrijpelijk? Neem je abstracte, wat ongrijpbare schilderijen serieuzer en betaal je voor een kleurrijk schilderij liever niet meer dan een tientje? Twee tientjes?

Zou dat rendabel kunnen zijn?
Stel ik wil 1500 euro verdienen per maand. Als mensen mij, o rib uit hun lijf, twee tientjes willen betalen voor een schilderij, levert mij dat, min de kosten van een doek (50x70 cm, katoen, €14,50) en verf, nauwelijks 5 euro op. (en da's dan de makkelijke bereking nog zonder kosten van ruimte om die dingen te maken, onverkocht werk etc) Dan moet ik 300 schilderijen per maand = 14 schilderijen per dag maken.

En hoe voelt dat dan? Als ik erbij zeg dat het me een half uurtje heeft gekost, er nog 149 ongeveer dezelfde klaar liggen, en ik er volgende maand weer 300 van maak, want tijd voor iets nieuws verzinnen heb ik met zo'n tempo natuurlijk niet. Laat staan dat er iets van inspiratie bij komt kijken.
Nee... dan is die poster van dat beroemde schilderij waar die kunstenaar dagenlang aan heeft zitten penselen toch mooier! Dus dan ga je naar de Expo en koopt een door een machine aan de rol vermenigvuldigd meesterwerk met zo'n geprinte handtekening eronder en hangt dat boven je bank. In zo'n mooie aluminium lijst. Want je houdt zo van Kunst.




dinsdag, juli 19, 2011

zaterdag, juni 18, 2011

Finish it!



When your mind constantly explodes with new ideas, and you work on various projects at once... some beautiful 'starts' end up somewhere in a corner halfway finished.
I found these three canvasses, background painted, birds on wires set up in sketchy paint... only needed some feathers and eyes but they had been in that corner for over a year in that state! So i picked them up and finished the three in less then an hour!
(why didn't i do that a year ago?!?!)

Last month they were sold before I could hang them on the wall at the exposition I'm having right now at an artloving dentist in the neighbourhood.

Happy to have finished them, and happy they go to an enthousiastic home after the exposition!

woensdag, juni 15, 2011

Slakken

Het lijkt wel of alle slakken uit de buurt het liefst in mijn tuin van 9m2 bivakkeren.


Nu vind ik slakken echt best geinige wezens, met die oogjes op stokjes, mooie huisjes en alles zo rustig aan...
Helaas geldt dat 'rustig aan' weer niet voor het tempo waarin ze mijn plantjes omzetten tot slakkenpoep.

Binnen een nacht vreten ze een pot afrikaantjes leeg. De volgende nacht is mijn andijvie aan de beurt, en bloemetjes (elke soort) zijn veel lekkerder dan welk groen dan ook, dus ik heb vooral erg veel groen met afgeknaagde steeltjes in de tuin.
Doodmaken doe ik niet aan, dus ben ik in de weer met overkappingen, zand (helpt niet) en zo nu en dan een volksverhuizing.

Onderweg... 'huh, waar zijn we?!'


'Wij gaan weer mee terug hoor!'


Zo, eet smakelijk!

maandag, februari 07, 2011

vrijdag, juli 16, 2010

Sketchbook Project

The Sketchbook Project: 2011

I love sketchbooks, and always seem to have too many of them. Half filled with doodles and thoughts and plans for paintings.
Can one have too many sketchbooks? Well, I think not. But to actually fill one with all kinds of drawings till the last page is like a journey that's come to an end. While filling it up I flip through the previous pages often. But when a book is full, it's finished and ends up on a shelf to stay there, mostly untouched. That part of life is closed. It becomes a memory.

How special to discover 'The Sketchbook Project', where people from all over the world are asked to fill a sketchbook and return it, which will then be displayed in an art library where people can 'read' the sketchbooks! This way the pages will be viewed by all kinds of people in various places. What a chance to 'speak' to people on the other side of the world via drawings and doodles!
Somehow strange, because specially these sketchbooks are often so personal, but i guess that's the beauty of reading them.

I immediately ordered one of those sketchbooks and can't wait till it arrives.
Hope i can fill this one up without hesitation or fear because of perfectionism...

dinsdag, januari 05, 2010

Een nieuw jaar

Het nieuwe jaar is begonnen.
Vol goede moed begint iedereen weer aan een nieuwe start.
Maar waarom? Na veel verschillende kalenders en jaartellingen hebben hoge heren lang geleden bedacht dat 1 januari de eerste dag van het jaar is. Een reden om goede voornemens te hebben. Het beter te doen dan vorig jaar. Elkaar welgemeend het beste te wensen. Maar binnen de kortste keren zit je weer in je dagelijkse routine en ben je niet meer zo bezig met al die goede plannen. Waarom zou je ook? Alles voelt toch nog precies hetzelfde als vorige week? Sneeuw waar we allemaal zo naar verlangen met Kerst, maar er vervolgens alleen maar over zitten te klagen. De kou die door je handschoenen snijdt. De verdorde plantjes in je tuin... Waar is dat nieuwe jaar dan? Ik voel het niet! Ik zie het niet! Nergens behalve in mijn nieuwe agenda. Omdat het nou eenmaal zo bedacht is.

Tot 44 v Christus begon het nieuwe jaar op 1 maart. Voor mijn gevoel is dat een betere datum. Nog wel koud, maar je voelt dat het leven weer aandringt. Het wil weer. De lente komt eraan!

Mijn enige voornemen voor dit kalendermatige nieuwjaar, is dat ik in de lente om me heen kijk. Tussen alle agenda's door genieten van het nieuwe begin in de natuur. De belofte van krokusjes, lammetjes, groene twijgen en steeds meer vogelgekwetter. En daaruit de energie halen voor nieuwe plannen en goede voornemens. Voor mij begint het jaar op 1 maart.